Το σχολείο που γκρεμίστηκε και η σκηνή που άντεξε: Οι παραστάσεις του Δημοτικού Θεάτρου Almissa πίσω από τα φώτα

Το παλιό δημοτικό σχολείο της γειτονιάς δεν κρατήθηκε όρθιο. Το πετρόχτιστο κτίριο με τις ψηλές κερκίδες, που φιλοξενούσε για δεκαετίες τις χειμωνιάτικες παραστάσεις του Δημοτικού Θεάτρου Almissa, κρίθηκε επικίνδυνο πριν από τρία χρόνια και γκρεμίστηκε. Όλοι νόμιζαν ότι μαζί του θα έπεφτε και η σκηνή. Καμία σχέση. Το φθινόπωρο η ομάδα ανεβάζει την έβδομη παραγωγή της — αυτή τη φορά σε μια ανακαινισμένη αποθήκη που μετατράπηκε, με προσφορές υλικών και εθελοντικά χέρια, στον πιο ζεστό θεατρικό χώρο της πόλης.

Πρόβα στις οχτώ, μετά τη δουλειά

Η Τρίτη είναι μέρα προβάς. Στις οχτώ το βράδυ, όταν η πόλη αδειάζει από το θόρυβο της ημέρας, περίπου είκοσι άνθρωποι μπαίνουν από την πλαϊνή πόρτα της αποθήκης. Στο καμαρίνι —ένας απίθανος χώρος με καθρέφτες που δώρισε τοπικό κομμωτήριο— η Κατίνα, 68 ετών, ισιώνει το μαντήλι της. Παίζει για δωδέκατη χρονιά. «Δεν με νοιάζει αν έχω πέντε σειρές μπροστά μου», λέει γελώντας. «Εφτά που βγαίνω από το σπίτι και με περιμένουν όλοι».

Δίπλα της, ο Θανάσης, πρώτος τη τάξει στο παλιό σχολείο και τώρα συνταξιούχος εκπαιδευτικός, κουβαλάει τα σκηνικά που έφτιαξε ο ίδιος στο γκαράζ του. Οι νέοι της ομάδας τον λένε «τον σενογράφο». Εκείνος στριφνάζει, αλλά φαίνεται how much του αρέσει.

Νέος σκηνοθέτης, παλιοί στίχοι

Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει η Ελένη, 29 ετών, που σπούδασε θεατρικές σπουδές και γύρισε πίσω στο σπίτι της όταν κατάλαβε ότι η δουλειά στην πρωτεύουσα δεν της έδινε αυτό που της δίνει εδώ μια βραδιά παραστάς. Η επιλογή της φέτος: μια διασκευή λαϊκού θεάτρου με μαντινάδες και αυτοσχεδιασμούς, υλικό που γνώρισε από τη γιαγιά της.

«Το λαϊκό θέατρο έχει κάτι που δεν το έχει καμία πλατφόρμα», εξηγεί στη διάλειμμα της πρόβας. «Είναι ζωντανό. Αν ο θεατής φτερνιστεί, το νιώθεις. Αν γελάσει, το κερδίζεις».

Η μάχη με το streaming

Όλοι στην ομάδα ξέρουν τον μεγάλο ανταγωνιστή: όχι το γειτονικό θέατρο, αλλά την οθόνη του σαλονιού. Η λύση, λένε, δεν είναι να παλέψεις με την άνεση, αλλά να προσφέρεις αυτό που εκείνη δεν έχει — συντροφιά. Μετά την πρεμιέρα, ο σύλλογος στήνει στο προαύλιο γλυκό και κρασί, με τις τιμές των ετών '90. Τα παιδιά τρέχουν στην αυλή, οι γονείς κουβεντιάζουν, οι παππούδες θυμούνται.

Τα εισιτήρια τα πουλάνε οι ίδιοι οι ηθοποιοί, χέρι με χέρι, στο λαχαναγορά και το καφενείο. Δεν είναι υποχρέωση· είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος να γεμίσει η αίθουσα.

Πρακτικές λύσεις που κρατούν ανοιχτή την αυλαία

Από τη χρονιά που έχασαν το σχολείο, η ομάδα έμαθε να λύνει προβλήματα με αυτοσχεδιασμούς:

• Κοινό ταμείο υλικών: κάθε σκηνικό φτιάχνεται από δωρεές και ανακυκλωμένα υλικά.
• Εταιρική φροντίδα: νέοι ηθοποιοί μαθαίνουν δίπλα στους βετεράνους, χωρίς ακριβή σεμινάρια.
• Κυκλικό ρεπερτόριο: δύο παραστάσεις το μήνα, ώστε να μη «καιγείται» καμία ομάδα εθελοντών.
• Ψηφιακή παρουσία χωρίς ψέματα: σελίδα στα social με βίντεο από πρόβες, όχι διαφημίσεις.

Η αυλαία ανοίγει ξανά

Η πρεμιέρα της φθινοπωρινής παραγωγής ανακοινώνεται αυτές τις μέρες. Αν ρωτήσετε την Κατίνα αν ανησυχεί, θα σας απαντήσει με αυτό που λέει σε κάθε νέο που μπαίνει στην ομάδα: «Η σκηνή δεν γκρεμίζεται ποτέ. Γκρεμίζονται τα κτίρια».