Almissa

09. – 14. 08. 2019.

2011.

Osjetilnost

Drugo izda­nje fes­ti­va­la bio je poku­šaj revi­ta­li­zi­ra­nja grad­ske zajed­ni­ce novim pogle­dom na kon­cep­ci­ju same umjet­nos­ti kao osje­til­no doživ­lje­nog i posre­do­va­nog poret­ka. Osla­nja se na temelj­nu pre­mi­su da je osje­til­na per­cep­ci­ja, i fizič­ki i kul­tur­ni čin, pa su vid, sluh, dodir, njuh i miris ne samo sred­stva spoz­na­je fizič­ke datos­ti nego, jed­na­ko tako, nači­ni pri­je­no­sa kul­tur­nih vri­jed­nos­ti. Nas­to­ja­lo se je osvi­jes­ti­ti činje­ni­cu da kul­tu­ro­lo­ški pri­hva­ća­mo odre­đe­nu hije­rar­hi­ju osje­ta, u kojem vizu­al­ni podra­žaj imaju prev­last nad osta­lim. Ta prev­last vida bi u nekom druš­tvu podra­zu­mi­je­va­la odvo­je­nost i objek­tiv­nost kao prev­la­da­va­ju­će druš­tve­ne vri­jed­nos­ti, dok bi prev­last nekog dru­gog osje­ti­la podra­zu­mi­je­va­la neki drugi sus­tav vri­jed­nos­ti (npr. bli­skost i subjek­tiv­ni­ji pristup).Program je zapo­čeo izlož­bom Ready-made obje­ka­ta koje su apro­pri­ja­ci­jom i rekon­tek­s­tu­ali­za­ci­jom pro­izve­li lokal­ni umjet­ni­ci. Izlož­ba je bila rezul­tat radi­oni­ce aka­dem­skih umjet­ni­ka i ama­te­ra, jer mno­gim lokal­nim umjet­ni­ci­ma je ovo bio prvi poku­šaj kon­cep­tu­al­nog pris­tu­pa umjet­nič­kom radu.

Na grad­skoj plaži je drugu večer odr­žan slabo posje­ćen kon­cert izvr­s­nih alter­na­tiv­nih ben­do­va, a vrhu­nac pro­gra­ma dogo­dio se zad­nju večer na utvr­di Mira­be­la i upra­vo je ta večer bila pravo rođe­nje Almi­ssa fes­ti­va­la, jer su—performeri na Mirabeli—postali drugi sino­nim za sva nared­na izda­nja fes­ti­va­la.

Želj­ko Maro­vić izveo je per­for­ma­tiv­nu živu ins­ta­la­ci­ju u beton­skom bun­ke­ru iz Dru­gog svjet­skog rata koji se nala­zi u sklo­pu kom­plek­sa tvr­đa­ve. Neko­li­ko sati je umjet­nik držao izlo­že­ne vlas­ti­te bose noge koje su viri­le kroz puko­ti­nu u stro­pu. Niz noge je curio skupi alko­hol koji pola­ko kapao po tlu bun­ke­ra.

Marko Mar­ko­vić je uz prat­nju voj­nog bub­nja, na gola prsa obje­sio meda­lju Domo­vin­ske zahval­nos­ti, stvar­ni arte­fakt iz Hrvat­skog domo­vin­skog rata.

Milan Brkić dije­lio je kuti­je šibi­ca posje­ti­te­lji­ma kroz nefor­mal­nu umjet­nič­ku izved­bu. Na kuti­ja­ma šibi­ca marke Euro­pa sta­ja­la je europ­ska zas­ta­va, a umjet­nik je inter­ven­ci­jom zami­je­nio naziv bren­da Euro­pa tek­s­tom Bre­ivik što je pre­zi­me nor­ve­škog masov­nog ubo­ji­ce Ander­sa Behrin­ga Bre­ivi­ka koji je te godi­ne osu­đen na samo 21 godi­nu zatvor­ske kazne zbog uboj­stva 77 ljudi.

Boži­dar Katić pot­pi­sao je ugo­vor­nu oba­ve­zu s orga­ni­za­to­rom o pres­tan­ku umjet­nič­kog dje­lo­va­nja. Ovim doku­men­tom Katić se odre­kao svih autor­skih prava na budu­će rado­ve koje a pri­ori pro­gla­ša­va ne-umjet­nič­ki­ma i sebe pres­ta­je sma­tra­ti umjet­ni­kom.

Vice Toma­so­vić pos­ta­vio je umjet­nič­ku situ­aci­ju s jed­no­jaj­ča­nim bli­zan­ci­ma na pri­je­la­zu iz dje­tinj­stva i ado­les­cen­ci­je koji su neko­li­ko sati igra­li šah.

Juli­ja Toma­so­vić sku­ha­la je obi­telj­sko zlato u sla­noj vodi, te je tako­zva­nu juhu nudi­la publi­ci na kon­zu­ma­ci­ju. Masov­na pro­da­ja obi­telj­skog naki­ta u hrvat­skoj usli­je­di­la je godi­nu dana nakon ove izved­be.

Marin Baučić ozna­čio je zabra­nu pris­tu­pa u glav­nu kulu kom­plek­sa Mira­be­le pos­ta­viv­ši zna­ko­ve upo­zo­re­nja na cije­lo podru­čje gdje se doga­đaj odr­žao.

Mari­ja Ančić publi­ku je iza­zva­la na duel crta­nja por­tre­ta, oče­ku­ju­ći da će veći­nu publi­ke ove mani­fes­ta­ci­je čini­ti sami pri­pad­ni­ci umjet­nič­kog svi­je­ta, što je redov­na prak­sa na izlož­ba­ma suvre­me­ne umjet­nos­ti u Hrvat­skoj.

Milan Sta­nić je u zamra­če­noj sobi, u zatvo­re­nom dije­lu glav­ne kule kom­plek­sa Mira­be­le, pos­ta­vio sto­ti­ne ori­ga­mi ždra­lo­va.

Marko Man­dić je odje­nuo skupo odi­je­lo s cilin­drom, za lan­cem je držao polu­go­log maski­ra­nog roba kojeg je fizič­ki zlos­tav­ljao čita­vu večer.

Vedran Urli­čić je metlom i lopa­ti­com pomeo čita­vi kom­pleks tvr­đa­ve, te je posje­ti­te­lji­ma objaš­nja­vao da ne želi evo­ci­ra­ti eko­nom­ske refe­ren­ci­je, već samo sim­bo­lič­ki očis­ti­ti i obno­vi­ti vezu umjet­nos­ti i druš­tva.